Zegt de yummyblogsister met natte voeten:
Niets zo mooi als een oude vriendschap onverwacht terugvinden, een pauze van 20 jaar overbrugd- het leek net gisteren. Voor onze kinderen de eerste keer een muziekfestival, voor ons terug in de tijd én hoe!
Ik geef toe, we waren vooral gelokt door de roep van de Flemish Foodies en de hoop op een mooie zonnige dag. De zon liet het afweten, de Flemish Foodies gelukkig niet!
De topper van de dag voor de kinderen was de gorgeous Lady Linn en toen begonnen de buiken te knorren. Recht naar de Flemish Foodies tuurlijk en een fijn terugzien met Kobe, Olly en Jason en oh ja, de 3 gerechtjes moesten we allemaal proeven! Het concept was eenvoudig maar alle goede dingen komen in 3! – en het combo Adamo, Luka Bloom, Ozark Henry was veelbelovend. Mijn hartje klopte vooral voor de papardelle norma geïnspireerd door Adamo, vriendin viel voor de Irish Stew die welgesmaakt werd door Luka Bloom zelf. We deelden een zalig kriekendessert geïnspireerd door Ozark Henry en deze ‘eerste ronde’ werd vergezeld met een lekkere lokale (monteberg) rode wijn terwijl buiten de eerste ‘druppels’ vielen. Vriendin had wijselijk haar botten aangehouden, ik dacht het er op slippers vanaf te brengen. Muziek volgde, en regen regen regen. Mijn slippers waren intussen modderklompen en toen kwamen de mooiste zoetste geluiden om me alles te laten vergeten; Moddi (geen betere naam mogelijk). Elfjes. Zo, zo mooi.
Met een hoofd vol muziek terug naar de Flemish Foodies voor een tweede ronde: (heerlijk) dessert voor de kindjes en een glaasje wijn voor de mamas. Nog net even dag kunnen zeggen aan Kobe en dan ploeterdeploeter terug door de modder naar de parking waar een nieuw avontuur begon…de hele parking werd met tractors weggesleept! Walibi heeft afgedaan en de kinderen willen volgend jaar 2 dagen Dranouter mét of zonder regen.
En voor ons liefst terug mét Flemish Foodies.
Zegt de andere yummyblogsister: Volgend jaar wil ik ook met moddervoeten rock 'n roll eten!